Nieuws

Het Makershuis, een ruimte

Het Makershuis, een ruimte

Om te beginnen weten we het niet. We weten niet of Makershuis de juiste noemer is voor de manier waarop we het gebouw op de William Boothlaan gaan bewonen. We weten niet of we er shure-hits of torens van Babel gaan bouwen. We weten niet of we er adequaat zullen omgaan met het post-truth tijdperk. We weten niet of we er een nieuwe elite willen of juist een buurthuis. We weten niet of dat ook allebei kan. We weten niet of we groepsdieren willen blijven of liever alleen thuis zijn. We weten niet of theater als kunstvorm nog bestaansrecht heeft. We weten veel meer niet dan wel en we twijfelen.

Twijfel

En precies dit niet weten en deze twijfel is de motor waarop we de komende tijd gaan draaien. De ruimte is een twijfel, deze zin van schrijver George Perec was vorig jaar september het motto waarmee Boogaerdt/VanderSchoot met OUR HOUSE, hun eerste installatie in het Ro gebouw neerstreek. Het hele gebouw werd onherkenbaar getransformeerd. De ingang werd de uitgang, de foyer werd een bouwplaats waar het krioelde van jongens die hutten bouwden en weer afbraken, beeldend kunstenaar David Bade bouwde een permanente sculptuur in het trappenhuis, in de theaterzaal stond een glazenhuis met daarin de verlamde westerse mens en deze bonte wereld kon door het publiek via een onbenullig achterdeurtje betreden worden.

Tijdens de maanden dat er aan dit project gewerkt werd, was alles anders voor de gebruikers van het gebouw. Waar ooit geluncht werd, werd gebouwd. Waar ooit gerepeteerd werd, werd geluncht. Beeldend kunstenaars, een enorme groep studenten van de mimeopleiding, het kantoorpersoneel en de hele technische ploeg van het Ro hingen samen rond op de stoep van ons huis. De ruimte was niet langer vanzelfsprekend.

Het betwijfelen van de ruimte werd de opmaat voor het TR Makershuis. Sindsdien wordt het gebouw bevolkt door de dansers van Ann van den Broek, door de glitch-mimers van Davy Pieters en componist Jimi Zoet van performancecollectief Urland, door schrijvers als Peter de Graef en Rik van den Bos in de entourage van Erik Whien, door de Mexicaanse muzikanten van Pieter Kramer, door Marjolijn van Heemstra en Zohre haar Afghaanse oppas, door mimecollectief Schwalbe dat in de zomer het hele pand kraakt, door acteurs als Gijs Naber, Sanne den Hartogh, Meral Polat, Joep van der Geest, Klára Alexová, Arjan Ederveen, door Wunderbaum, door vormgevers als Lena Newton, Marc Warning, Wikke van Houwelingen, door filmmakers, techneuten, koks en componisten. En elke keer, in elke ontmoeting weer verandert de ruimte.

Our House - © Sanne PeperOur House - Boogaerdt/VanderSchoot / foto: © Sanne Peper

Kaders

We moeten als mens op elk moment opnieuw uitvinden wat de kaders zijn waarmee we onze eigen ruimte afbakenen. Het begrenzen van een ruimte heeft altijd een ongelijkheid tussen binnen en buiten als gevolg. Van de ene naar de andere kant bestaat er geen geleidelijke overgang, je gaat niet zomaar van de ene naar de andere kant, noch in de ene nog in de andere richting. In het Europa van vandaag zien we wat voor complexe handeling het kaderen van onze ruimte is en hoe het de cultuur van angst kan verdiepen. De ander die men vreest kan niet meer van nabij worden gekend en wordt daardoor nog afschrikwekkender. In de potentie van de ontmoeting brengt dit verlamming. De huidige situatie in Europa bewijst, net als overigens de geschiedenis van de ruimte die we wereld noemen, dat er geen plekken bestaan die blijvend zijn. Dat maakt dat wij de ruimte alleen als vraag kunnen benaderen. De ruimte is nooit een gegeven en moet in elk moment opnieuw verovert worden.

In het TR Makershuis onderzoeken we, tegen de tijdsgeest in, de speelse en vreugdevolle kant van het feit dat de ruimte is iets wat we aan een stuk door moeten aanwijzen en afbakenen. Net als Perec benaderen we in ‘ons’ gebouw de ruimte dan ook niet als een neutrale fysieke faciliteit, maar als een subjectieve plek, letterlijk en figuurlijk als het ‘vertrek’ van de handeling.

Want we kunnen veel praten en nadenken over wat dat Makershuis is of moet worden. We gaan in de ruimte die we tot onze beschikking hebben toch vooral handelen. We gaan er zijn met alle makers/spelers/kunstenaars van Theater Rotterdam en we gaan er dingen doen. We gaan er bier tappen. We slaan er spijkers in planken. We schuren, vegen, schroeven er. We maken er muziek. We dansen en we eten er. We maken er dingen kapot. We hangen er lampen op, sluiten kabels aan. We hangenrond. Schilderen een plafond. We leren teksten uit ons hoofd. We praten er. We praten er. We lezen en we roken er. We zitten er te schrijven achter onze computers. We maken er ruzie en maken het weer goed. We zijn er stil. We omhelzen, we twijfelen en we dromen er. Maar vooral ontmoeten we er. En voor elke ontmoeting bouwen we nieuwe muren met nieuwe deuren. Die we na de ontmoeting weer uit hun sponning trekken en verzagen.

Boogaerdt/VanderSchootBianca van der Schoot (l) en Suzan Boogaerdt (r) / foto: ©  Willem de Kam

Selecteer een van de filters en klik op 'Toepassen' om het resultaat te zien