DIEVEN
In samenwerking met de Koninklijke Vlaamse Schouwburg (KVS)
Denkt u, dat er veel van mijn soort zijn. Mensen die leven alsof ze niet leefden. Die zich door hun eigen leven heen stelen, voorzichtig en schuw, alsof niets daarvan hen toekomt, alsof ze geen recht hadden zich erin te bevinden. Alsof we dieven waren.
Na Onschuld (2007) en Het Laatste Vuur (2009) ensceneert Alize Zandwijk nu Dea Loher's allernieuwste stuk: Dieven. Een caleidoscoop aan verhalen waarin Dea Loher twaalf verloren zielen opvoert die dromen van een beter leven, die hopen hun leven nog inhoud te kunnen geven, die bang zijn voor alles wat onbekend is, die elkaar bespieden. We zijn getuige van de absurditeit van het bestaan. Twaalf intrigerende personages zijn op zoek naar de zin van hun leven. Ze zijn vreemd, ze zijn menselijk, ze zijn alleen.
Erwin Tomason, een oude man in een bejaardentehuis, droomt ervan weg te kunnen. Maar de bus die vroeger twee keer per dag reed, rijdt nog maar zelden. Zijn alleenstaande dochter dekt elke avond de tafel voor haar denkbeeldige man en kind. Ze werkt in een tot verval geraakt kuuroord waar ze een wolf heeft gesignaleerd en droomt ervan dat het oord een natuurpark zal worden. Haar broer Finn komt zijn bed niet meer uit. Net als zijn vader werkte hij bij een verzekeringsbedrijf. Op de muren schrijft hij alles wat hij zich herinnert: telefoonnummers, verzekeringsnummers, soorten verzekeringen, gedichten en herinneringen. Ira Davidoff wacht al drieënveertig jaar op haar vermiste man. Monika Tomason werkt in een supermarkt en hoopt gepromoveerd te worden naar het buitenland. Meneer en mevrouw Schmitt voelen zich bespied door een dier. Mira Halbe is zwanger van haar veel oudere partner Josef Erbarmen. Hij wil het kind, zij wil het niet, omdat haar vader een onbekende voor haar is. Niets is meer zeker, alles verbrokkelt. Wolven lijken zich op te dringen aan de rand van de stad.
Mensen die leven alsof ze niet leven, die de kern en samenhang uit het oog zijn verloren. Met veel humor, en zinnen die door de ziel snijden, toont Dea Loher een wereld die langzaam maar zeker afbrokkelt en waar iedereen nog een plek in probeert te veroveren. Een wereld waarin bejaarden worden weggestopt, waarin banen onzeker zijn, waarin de natuur iets bedreigends is, waarin mensen bang zijn voor de ander, waarin ze planeten lijken op een verstoorde baan. Dieven kent geen grote centrale gebeurtenis die als katalysator werkt. De grote dramatische gebeurtenis is dat mensen willen ontsnappen aan hun eigen leven.
