Nieuws

Slapende honden wakker maken

Slapende honden wakker maken

Ze mogen het podium weer op: Marina, Toto, Rover en Swiffer. Pieter Kramer herneemt zijn succesvolle voorstelling Woef Side Story. Met poppenmakers en nieuwe acteurs neemt hij de stand van zaken op. Welke hond moet nog even langs de salon en hoe kunnen de acteurs zich voorbereiden op het zware poppenspeelwerk?

“De ogen lijken wat doffer”, observeert regisseur Pieter Kramer als de honden worden uitgepakt. De studio van TR Witte de With, voorheen Zaal Ro Theater, ligt vol poppen. Een dalmatiër, een bullterriër, Afghaanse windhonden, Yorkshire terriërs en nog veel meer.  Een paar doffe ogen is niet het enige wat er aan schort. “Ze hebben ook zoveel meegemaakt”, zegt Tamar Stalenhoef, poppenmaakster. Haren zijn uitgevallen, ze hebben slappe nekjes en hangende pootjes. Voor veel staat een tripje naar de hondensalon op het programma, anderen worden vervangen.

Swiffer

Hoe is het na vier jaar met Swiffer? Het gaat goed met de Yorkshireterriër die bestuurt wordt door een, ja echt, swiffer. Het keffertje heeft de tournee van vier jaar geleden kranig weerstaan. Alleen het hoofdje hangt wat. “Laten we een mechaniek installeren dat wanneer ze praat haar hoofdje niet naar beneden gaat maar het voorhoofd omhoog. Kin in de lucht, dat past bij haar. Graag wat meer expressie. Ze is klein maar vreselijk arrogant”, aldus Kramer.

Met hoofdrolspeler Toto is het minder goed gesteld. Fysiek kan hij een opknapbeurt gebruiken, maar dat is niet het enige waar Kramer zich zorgen over maakt. “Bij de vorige tournee werd iedereen verliefd op side-kick Rover. Kunnen we hem wat lieflijker maken? Of ligt het misschien aan zijn ras?” Bullterriërs zijn nu eenmaal geen schattige honden. Moet er een nieuwe kandidaat komen voor de hoofdrol? Rover misschien, of een andere hond? “Zolang het maar geen arrogante knapperd is”, vindt Kramer. De dalmatiër dan: een nieuw model, gemaakt voor de educatieprogramma’s rondom de voorstelling. De nog naamloze hond valt in de smaak bij het team. Mooie gewrichten en een sterke nek. “Waarom raakt deze hond me zo?”, vraagt Kramer zich hardop af. “Misschien door zijn lieve ogen en die mooie vlekken.” Het is in ieder geval een sterke kandidaat in de race om de hoofdrol.

Psycho

De nieuwe acteurs druppelen binnen. Van de oude cast is Martin Snip, die Puppie speelt, er dit jaar ook bij. Verder komen Desi van Doeveren, Charlene Sanchos en Kim van Zeben hun alter ego ontmoeten. “Ah wat issie lief!”, zegt Desi terwijl Martin zich in zijn puppypop probeert te hijsen. “Nou het is een psycho hoor”, antwoordt Martin. Kims hond Kora maakt de grootste verandering van eigenaar mee. Vier jaar geleden werd de hond nog gespeeld door een beer van een vent, nu is het aan de kleine Kim de taak om de lastpak te vertolken. Kora is de eigenaresse van de drankzaak in Woef Side Story. “Je wordt een lesbische alcoholist”, meldt Kramer alvast. “Goede typecasting hè.”

Kora is fysiek ook de lastigste hond om te spelen. Haar lichaam hangt laag bij de grond, handig voor het dronken zwalken. Kim moet hierdoor constant gebukt lopen. Een succesrecept voor blessures. Het team heeft Tommy Luther uitgenodigd, poppenregisseur uit Londen, bekend van onder andere War Horse. Speciaal voor het team van Woef Side Story komt hij even langs Rotterdam om zijn deskundig advies te geven. “Niet bukken, maar constant je benen blijven buigen”, is zijn devies. En dat twee en een half uur lang.

Blessures

Ook blessures aan armen en schouders liggen op de loer. De spelers moeten gedurende de hele voorstelling een zwaar hondenhoofd omhoog houden. “Elise Schaap, die in de vorige uitvoering Marina speelde, was aan het eind van de tour aan één kant ontzettend gespierd en aan de andere kant niet”, vertelt Tamar. Dat moeten ze dit jaar voorkomen. “Ze is erg zwaar ja”, zegt Desi, de nieuwe Marina. “Maar ik heb mijn armen nog niet getraind hoor, misschien dat het daar aan ligt.” Tommy adviseert dat de poppenmakers het wisselen van handen vergemakkelijken. Zodat ze niet één maar twee gespierde schouders hebben aan het eind van de tour.

Ook Charlene heeft zich in haar hond gehesen: Daisy, een donkere Afghaan, de zus van Marina. “Ze zit wat strak”. Verder is ze optimistisch. “Licht voelt het niet nee, maar het valt wel mee”. Zo hoort het aan de vooravond van een nieuwe productie. Samen met Desi danst ze door de ruimte, oefent hoe het voelt om als hond te springen, rennen en zitten. Ze leggen de hoofden van hun honden droevig op de grond, duwen de neus dan weer nieuwsgierig in de lucht. Ze liggen op de grond, vouwen de poten om zich heen. Samen zijn ze een perfect stel. De blonde en bruine haren van de actrices gaan als natuurlijk over in de vacht van hun hond. “Niets meer aan doen”, aldus Kramer. Het belooft een mooie voorstelling te worden. 

Foto's: Willem de Kam

Selecteer een van de filters en klik op 'Toepassen' om het resultaat te zien